Resident Evil แฟนฟิค

ตอนนี้ เป็นตอนของ Chris Redfield นะจ๊ะ

Chris Redfield

ถ้าผมรู้ว่า เมียผมต้องไปเสี่ยงภัย อันตรายเพียงเพื่อ ช่วยลูกสาว ท่านประธานาธิบดี ผมคงไม่ยอมปล่อยให้เมียไปตามลําพังหนอกนะ แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะเมียผมเลือกที่จะไป แต่ผมก็ได้แอบๆให้นาธานไปคอยช่วยเมีย ซึ่งนาธานเป็น ลูกน้องคนสนิทของผม ที่รอดมาได้ และเขาเป็น น้องชายของ เอด้า วอง พี่สาวเขาทํางานให้กับ ตาลุง อัลเบิร์ต เวสเกอร์

เขารู้ว่าพี่สาวเขาแอบรัก เมียผม แต่นางรักเขาไม่ได้ นางเลือกไปตามทางของนางทุกครั้งที่เมียผม ต้องการที่จะสานสายใยสัมพันธ์ แต่ตอนนี้ นางคงไม่แคร์แล้วล่ะ เพราะเมียท้องลูกผม ตอนออกไปปฏิบัติ ภารกิจ แต่นางก็ยังแอบๆช่วยเมียผมอยู่

'พี่ คริสฮะ ตอนนี้ผมพาเมียพี่ไปช่วย ลูกสาวท่านประธานาธิบดี อยู่นะฮะ' นาธานมักจะคอยรายงานผม ตลอดเวลา เขาสามารถปลอมตัว เป็นคนในหมู่บ้าน แล้วแอบเข้าไปช่วยเมียผม ที่นั่น แต่โชคดีที่เขาไม่ติดเชื้อ เมียผมก็เหมือนกัน แต่ตอนหลัง นาธานขับ เฮเลค็อปเตอร์ ช่วยเมีย กับ แอชลี่ย์ กลับมาอย่างปลอดภัย แอชลี่ย์รู้ว่า เมียผมท้องตอนที่เมียใกล้คลอดเนี่ยแหล่ะ

ผมรีบเดินทางไป โรงพยาบาลทันที หลังจากรู้ว่า เมียใกล้คลอด ผมก็ห่วงเมีย ไม่อยากให้เมียผมจากผมไป แต่เปอร์เซน ความรอดปลอดภัย ตอนนี้คงเดายาก ดีที่เมียไม่เป็นไร หลังคลอดลูกชายคนแรกของผม

'ที่รัก ลูกเราจะรอดมั๊ย' เมียผมจ้องเจ้าทารกตัวน้อย เพศชาย ที่นอนในอ้อมกอดแม่ ตาของแกเป็นสีแดงกํ่า ราวกับสีเลือด แต่หมอบอกว่าลูกผมไม่ได้ติดเชื้อ ไวรัส จากเจ้าหมู่บ้านนรกนั่น

'ลูกเราไม่เป็นไรหรอก ลีออน ไม่ต้องห่วง ร่างกายเขา แข็งแรงดี' ผมได้แต่ปลอบใจเมีย ที่นอนอยู่บนเตียง ด้วยความอ่อนเพลีย หลังลูกชายผม ฮันเตอร์ ได้ลืมตาดูโลก ซักพัก พวกหมอ กับ พยาบาล เรียกพวกผม ให้ออกไปรอข้างนอก เนื่องจากเมียผม ต้องพักผ่อน หลังคลอดลูก ผมเห็นเขาให้นมลูกชายผม ฮันเตอร์ ซึ่งตอนนี้แกยังเป็นเด็กแรกเกิด ใบหน้าของแกเหมือนแม่มาก แต่ตาของแกเป็นสีแดง

หลังจากนั้นไม่นาน ลูกชายผม ฮันเตอร์ เริ่มโตเป็นหนุ่ม แกอายุ ย่างเข้า 16 ปี ตอนแรก ที่แกเป็นเด็กเบบี้ ผมตกใจที่เห็นตาเขาเป็นสีแดง แต่หมอบอกว่าเขาไม่เป็นไร ผมสงสัยว่า อัลเบิร์ต ทําอะไรเมียผม ตอนที่ผมปล่อยให้เมียไป ผจญภัยตามลําพัง ที่หมู่บ้านนรก

ลูกชายผมเลือกที่จะเกณท์ทหาร ก่อนจะไปสมัครเป็นเจ้าหน้าที่ รักษาความปลอดภัย เหมือนแม่แก แกเก่งเรื่องศิลปะการต่อสู้ แล้วก็ใช้ท่า อาโครแบท กับใช้ เชือกสีดํา และก็เจ้า ทีสเซอร์ ที่ใช้ช็อต ศัตรู แกมีพลังแข็งแกร่ง พอๆกับ อัลเบิร์ต และรวดเร็ว ว่องไว ผมนี่แทบไม่ทันตั้งตัว ผมได้แต่มองลูกชายในห้องฝึกซ้อม แต่เมียผมคงกําลังนอนพักผ่อน ในห้องพัก ก่อนจะออกไปทําภารกิจ อีกที่นึง ลูก ชายผม เป็นนักแม่นปืน แต่ลูกชายผม ไม่เคยยิงพลาด แกสนิทกับลูกชายของ อัลเบิร์ต เวสเกอร์ ขนาดแกถูกเอด้า ช่วยออกมาจาก องค์กร อัมเบรลล่า แกก็ยังห่วงเพื่อนของแกอยู่ และนั่นทําให้ลูกผม ได้พบกับแม่ของเขา

Rewrite fanfiction Resident Evil Chris R. X Leon S Kennedy

Hunter Redfeild Kennedy

หลังจากที่ ลีออนให้กําเนิดผม ตอนนั้นผมไม่เคยรู้ตัวมาก่อนเลยว่า ตัวเองมีภูมิคุ้มกัน โรคไวรัสประหลาด มิน่าล่ะแม่ผมถึงรับภารกิจช่วยพี่แอชลี่ย์ ลูกสาวของท่านประธานาธิบดี จากหมู่บ้านติดเชื้อ ผลปรากฎแม่ไม่เป็นอะไร แต่พี่แอชลี่ย์ ดันโดนซะนี่ เท่าที่ผมจําได้นะ ตอนนั้นแม่อุตส่าห์ยอมเสี่ยงภัย อันตรายจากผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้

ตอนที่แม่รู้ตัวว่าท้องผม แม่ตกใจ และไม่คิดว่าเป็นความจริง แม่ยังนึกว่าตัวเองติดเจ้าเชื้อไวรัสที แต่พอผลตรวจ จากโรงพยาบาลออกมาว่า แม่ผม ลีออน ท้อง 4 เดือนกว่าๆ แม่ตกใจแทบช็อค

'ที่รัก ลูกเราจะรอดมั๊ย' แม่จ้องหน้าผม หลังคลอดผมเสร็จ แต่ตอนนั้นผมตาสีแดง เหมือนตาลุง อัลเบิร์ต เวสเกอร์ แต่ใบหน้าผมถอดแบบมาจากแม่ผม ลีออน สก๊อต เคเนดี้ ซึ่งพ่อผม คริส เรดฟีลคิดว่า ลุงอัลเบิร์ต ข่มขืนแม่ หลังจากที่ช่วยแม่จากหมู่บ้านนรกนั่น แต่ก็เปล่า

'ผมว่าเขาไม่เป็นไรหรอก ลูกเราแข็งแรงจะตาย' พ่อผมปลอบใจแม่ แต่ในใจแม่กลับคิดอีกอย่าง ผมไม่ได้ติดเชื้อ หมอก็เช็คร่างกายผมแล้ว ก่อนจะยอมให้ผมได้อยู่ในอ้อมกอดแม่ ในขณะที่แม่ป้อนนมผม ด้วยการปลดกระดุมชุดผู้ป่วย และวางผมแนบอก ผมดูดนมผ่านทางหัวนมแม่ ข้างซ้าย ในขณะที่หมอและคนอื่นๆ ปล่อยให้เวลาผมทําความคุ้นเคยกับแม่

หลังจากที่ผมดูดนมแม่จนอิ่ม แม่นอนกอดผม ในอ้อมแขน แล้วนอนด้วยกัน ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กแรกเกิด นอนอยู่ในผ้าห่มเด็กเบบี้ พ่อบอกว่า ตอนแม่ท้อง ผมสี่เดือนหน้าท้องแม่ยังคงเหมือนเดิม ไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้น เหมือนคนท้องทั่วไป ตอนนั้น คุณตํารวจที่ขับรถพาแม่ไปส่งที่หมู่บ้านนรกนั่น พวกเขาไม่รู้ว่าแม่มีท้องผม และแม่ผมก็มีอาการปรกติ แม่ผมเป็นเจ้าหน้าที่ซีไอเอชาวอเมริกัน ที่ทํางานให้กับรัฐบาล แต่ด้วยความที่ผมมีภูมิคุ้มกัน ซึ่งได้จากพ่อ คริส เรดฟีล ตอนที่พ่อติดอยู่ในบ้านคฤหาสถ์ ของ ลุง อัลเบิร์ต ตอนนั้น ลุงอัลเบิร์ต ได้ฉีดวัคซีนภูมิคุ้มกัน โรคไวรัสทีให้พ่อ ซึ่งหลังจากที่ พ่อแม่ผม มีอะไรกันในกระท่อม ตอนนั้นแม่ผมก็ตั้งครรภ์ ตอนกลับมาที่ อเมริกา

ครั้งแรกแม่ไม่รู้ว่าตัวเองมีภูมิคุ้มกัน จนกระทั่ง ท้อง 4 เดือนกว่าๆ ถึงรู้

'นายก็เหมือนฉันน่ะสิ ฮันเตอร์'

'พ่อนายช่วยชีวิต ฉันกับแม่'

'พ่อฉัน?'

'อัลเบิร์ต เวสเกอร์' ผมตอบไปตามความจริง ทําไมผมจะไม่รู้ ป้าเอด้า วองบอกผม หมดทุกอย่าง

'พ่อ นายชื่อ คริส เรดฟีล แม่นาย คือ ลีออน สก็อต เคนเนดี้?'

'ใช่แล้วล่ะ' ผมบอกเขา

'มิน่าล่ะ ฉันถึงว่าทําไมนายหน้าคุ้นๆ นายดูเหมือนเจ้าหน้าที่ ลีออน เคนเนดี้มากๆเลยนะ ฮันเตอร์' เจคเอ่ยขึ้น เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม ตั้งแต่ตอนที่ผม เข้าค่ายทหาร ตอนแรกแม่ไม่อยากให้ผม เสี่ยงอันตราย แต่ผมเป็นคนเลือกเอง

'ฮันเตอร์ หนูคิดให้ดีๆนะลูก แม่เจออันตรายมาเยอะแล้ว พ่อหนูก็เหมือนกัน' แม่ผมยังคงเป็นห่วงผม

'ลีออน ผมไม่เห็นด้วยนะ ที่ลูกจะเลือกเดินตามรอยเท้าพวกเรา' พ่อผมหันไปพูดกับแม่ แต่แม่ก็ไม่คิดจะห้ามผม แค่บอกผมให้คิดดีๆ ก็แค่นั้น

'ที่รัก ฉันห้ามลูกไม่ได้หรอกนะ ลูกเราไม่ใช่เด็กอีกต่อไป' แม่หันมามองหน้าผม แต่ไม่ว่าผมจะอายุเท่าไหร่ พ่อก็มองผมเป็นเด็กตัวเล็กๆ ในสายตาเขา มีแต่แม่ที่เข้าใจผม พ่อโอบเอวแม่ และหอมแก้มข้างซ้ายของแม่เบาๆ แต่ไม่ทันไรพอเอื้อมมือไปแตะ ตรงหน้าท้องแม่ พ่อผมสะดุ้ง

'ลีออน นายท้องอีกแล้วเหรอ' พ่อกระซิบที่หูแม่ แม่สะดุ้ง ก่อนจะลูบท้องตัวเอง ใช่แม่มีท้อง และผมสังหรณ์ว่าลูกในท้องแม่ จะเป็นผู้ชาย ใจจริงนี่พ่อจะไม่ให้แม่ท้องว่างเลยสินะ

'ที่รัก ฉันไม่คิดว่า เราควรจะมีลูกนะ' แม่หันไปบอกพ่อ

'แต่ผมว่าคุณท้องนะ ลีออน' พ่อผมเอ่ยขึ้น

'อีกแล้วเหรอเนี่ย?' แม่ผมได้แต่ถอนหายใจ ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ใช่แม่ผมเป็นเจ้าหน้าที่ ซีไอเอ และงานของแม่มักจะเสี่ยงภัยอันตราย แม่เลยไม่อยากจะมีลูกเพิ่ม แต่ทําไงได้ หลังกลับจากช่วยลูกสาวท่านนายก พ่อกับแม่ก็มีอะไรกันอีก เนื่องจากพวกเขาไม่ค่อยได้เจอกันบ่อย จนกระทั่ง คราวนี้แม่ท้องลูกคนที่สอง ซึ่งเป็นน้องชายผม ในขณะที่กําลังจะปฏิบัติหน้าที่ ภารกิจต่อไป

Chris Redfield

Chris Redfield

ครั้งแรกที่ผม ได้รู้จักกับ ลีออน เมียผม ตอนนั้น เราบังเอิญไปเจอกัน ตอนที่พวกเรายิง พวกซอมบี้ ในWorld War Z ซึ่งผม ได้สูญเสียลูกน้องไปหลายคน เกือบเอาตัวไม่รอด แล้วรัฐบาล ได้ส่ง ลีออนให้ไปช่วยเอาตัวผมกลับมา แต่ตอนนั้นผมก็เกือบจะติดเชื้อไวรัสที ในขณะที่ปฏิบัติตามหน้าที่ และผมได้เมีย สุดที่รักมาเป็น บอดี้การ์ด ตอนนี้ น้องสาวผม แคลร์ เรดฟีล คงดีใจที่พี่ชายของหล่อน รอดจากสงคราม

ระหว่างที่ผม พักฟื้น รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง โดยที่ เมียผม ลีออนยังคงนอนเฝ้าผม อยู่บนเตียงโซฟา ตอนนั้น ผมไม่รู้ตัวเลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่าง เราสองคน เป็นมากกว่าแค่คําว่า เพื่อน มันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ก็ไม่ใช่ว่า เวลาที่เราเจอกัน ทุกครั้งต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับ เซ็กส์ แต่ครั้งนี้เป็นตอนพิเศษ เพราะหลังฟื้นตัวจากอาการ โคม่า ผมเห็น ลีออน จ้องหน้าผม ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พักผ่อน แต่เขายอมอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลา ไม่ไปไหน

'พี่คริสฟื้นแล้ว' แคลร์ น้องสาวตัวแสบของผม เอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ ที่เห็นผมตื่น จากอาการโคม่า มาเป็นระยะเวลา 1 เดือน แต่ร่างกายผม ยังแข็งแรงอยู่ เพื่อนๆผมบางคนติดเชื้อ แต่อาการของผม ตอนนี้ถือว่าพ้นวิกฤติ ผมดีใจที่ทุกคนเป็นห่วงผม แคลร์บอกผมว่า ลีออน ท้องลูกผม หลังจากที่ผมฟื้นขึ้นมา มันเป็นข่าวดี เพราะผมวางแผนจะขอเขาแต่งงาน

'จริงเหรอ จิล?' ผมหันไปถามจิล หล่อนพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวัง

'ตอนนี้นายยังต้องพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ' ลีออนนั่งกุมมือผม และมองผมด้วยความเป็นห่วง

หลังจากนั้นไม่นาน ผมได้นอนกอดลีออน อีกครั้ง ในห้องนอนที่บ้าน ผมจูบเขาบนริมฝีปาก และโอบกอดลีออน แน่นๆในอ้อมกอด โดยที่เขานอนซบอยู่บนแผ่นอก ของผม

ตอนนั้นเป็นช่วงก่อนที่เมียผม จะไปทําภารกิจ ช่วย ลูกสาวท่าน ประธานาธิบดี จาก หมู่บ้านคนติดเชื้อ แต่ตอนนั้นเมียท้อง ลูกผมสี่เดือน ซึ่งผมก็ห่วงเมีย ต่อให้เมียสุดที่รัก ของผมทํางานเสี่ยงภัยอันตรายมาเยอะ แต่คราวนี้ ผมเถียงหัวชนฝาเลย เพราะผมไม่ไว้ใจ ถ้าปล่อยให้เมียไปเสี่ยงภัยอันตราย โดยที่ยังท้องลูกชายผม

'ฉันจําเป็นต้องไป คริส' ลีออน ยังบอกผม ในขณะที่ผมยังโอบกอดเมียอยู่ มีเหรอที่ผมจะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ

'นั่นลูกฉันนะ ที่อยู่ในท้องนาย นายยังจะกล้าไปอีกเหรอ เกิดนายติดเชื้อห่าอะไรนั่นมา ลูกฉันไม่ซวยไปด้วยอีกคนรึ' ผมเริ่มโมโหทันที ห่วงทั้งลูกทั้งเมีย แต่ทําไงได้ เมียผมก็หัวแข็ง ไม่ค่อยเชื่อฟังใคร ผมทําไรไม่ได้ นอกจากจะขอร้องเพื่อนผมอีกคน นาธานให้ไปคุ้มครองเมีย ด้วยการแอบปลอมตัวเป็นคน ในหมู่บ้านนั้น แล้วแอบๆ ช่วยเมียผม ซึ่งตอนแรกเมียไม่รู้ ว่าผมแอบส่งคนไปคุ้มครอง แต่พอรู้ความจริง เมียผมโทรมาต่อว่าผม

'คริส แกทําบ้าอะไรของแก ฮะ' นั่นว่าแล้วไง เมียผมโทรมาด่าผมใหญ่เลย

'อ่าว แล้วผมจะไว้ใจคุณรึ ยิ่งตอนนี้ลูกผมอยู่ในท้องคุณ' ผมก็รีบบอกเมีย ด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

'ฉันดูแลตัวเองได้คริส ฉันไม่ได้ไปเที่ยวนะ ฉันมาทําธุระ' นั่น ว่าแล้วไง เมียผมเริ่มแว๊ดทันที ที่รู้ว่าผมแอบส่งลูกน้องไปดูแลเมีย ซึ่งผมรู้ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ที่ไหน และเมียผมต้องไปเจอกับอะไร และผมส่งลูกน้องผมไปเช็ค ก่อน นาธานมักจะเก่งเรื่องนี้อยู่แล้ว เขารายงานผมตลอดเวลา 'แกว่างนักรึไง'

'แล้วคุณมาด่าผมทําไม ผมเป็นสามีคุณนะ' ผมได้ทีก็สวนให้

'นี่เรื่องงานนะ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ไอ้บ้า' นั่นผมโดนเมียด่าอีก ครั้งที่สอง เอาล่ะ ตอนนี้เป็นช่วงที่เมียผมกําลังจะไปช่วย แอชลี่ย์ แต่บังเอิญโดนจับ มัดมือ ด้วยกันกับ ตาหลุยส์ เซียร่า นักวิจัยหนุ่ม ที่สุดท้ายโดนฆ่าตาย แต่เมียผมรอดมาได้ เพราะนาธานแอบช่วยไว้

'ดูเหมือนสามีของคุณจะห่วงคุณมากไปหรือเปล่า คุณเจ้าหน้าที่ ลีออน' เสียงของ เจ้าหลุยส์ เซียร่าแอบลอดเข้ามา

'แกเงียบไปเลยนะ นี่เรื่องส่วนตัวฉัน' นั่น เมียผมแอบแว๊ดไปกัดหมอนี่ อีกคน 'ฉันไปก่อนล่ะ เดี๋ยวพวกศัตรูจะจับได้ซะก่อน'

แหน่ะ ยังมีอย่างนี้อีก เมียผมนี่ความลับเยอะเหลือเกิน เอาเหอะ อย่างน้อยผมก็สบายใจล่ะนะ ที่มีลูกน้องมือหนึ่ง คอยให้ความช่วยเหลือผม และคอยตามรายงาน ข่าวคราวให้ผมตลอดเวลา แต่เมียผมก็ยังไม่หายเคือง

'หัวหน้าครับ ตอนนี้เมียของหัวหน้าสามารถช่วย ลูกสาวท่านประธานาธิบดีได้แล้วนะครับ' นาธานเอ่ยขึ้น ขณะแอบตามหลังเมียผม กับลูกสาวท่านนายก ซึ่งหล่อนก็ยังเดินตามหลังเมียผมต้อยๆๆๆ แต่พอเมียผมเผลอ เมื่อไหร่ ศัตรูก็จะจ้องจับตัว ลูกสาวนายกทันที เมียผมเป็นพวกขาลุย เลยไม่ค่อยกลัวอะไรง่าย ยิ่งตอนนี้ มีท้องลูกผม เมียก็ยังออกไปปฏิบัติหน้าที่ อยู่ ในช่วงที่ผมทราบข่าวว่าเมียติดเชื้อ จากไอ้หมู่บ้านเฮงซวย อะไรนั่นผมเริ่มเดือดเลยโทรไปต่อว่าเมีย ถึงที่โน่นทันที

'ที่รัก คุณคิดไงถึงเอาลูกผมไปเสี่ยงอันตรายด้วย ฮะ ตัวคุณติดไอ้เชื้อเฮงซวยนั่น ไม่พอดันโดนไปถึงลูกผม' ได้ทีผมรีบโวย ตอนเมียรับสาย ครั้งแรกคงนึกว่าเป็น อิงกริต แต่พอมาได้ยินเสียงผมแว๊ดมา ทางสายโทรศัพท์ เมียผมก็ปรี๊ด

'เอ๊ะ แกจะมาขึ้นเสียงอะไรใส่ฉัน คริส เรดฟีล'

'จะไม่ต่อว่าคุณได้ไง ก็คุณเป็นเมียผมนะ' ผมก็โมโหเป็นนะครับ ที่รัก ตอนนี้ผมทําอะไรไม่ได้ นอกจากจะภาวนาขอให้ เมียและลูกปลอดภัยอย่างเดียว ตอนนั้น ลีออนกับลูกในท้องเกือบตายเพราะติดเชื้อแต่โชคดีที่ไม่ร้ายแรงมาก

มาคราวนี้ผมไม่กล้าปล่อยให้เมียออกไป เจออันตรายเพียงลําพัง เพราะคราวนี้เมียผมอาจไม่โชคดีเหมือนคราวก่อน ใจจริงผมแอบบอกให้ ลูกน้องผมหายา ช่วยรักษาเมียกับลูกไว้ ดีที่เขาแอบลักลอบ เอาวัคซีนยาแก้มาให้ทันซะก่อน ที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้

พอหลังจากนั้น ผมก็ไปช่วยเมีย ที่หมู่บ้านนั้น ด้วยกันกับ ทหารอีกหลายคน ซึ่งเมียกับลูกอลอดภัย และหลังจากนั้น ลีออนให้กําเนิดลูกชายผม ฮันเตอร์ เรดฟีล เคนเนดี้

แกเกิดในช่วงหลังจากที่ ลูกสาวท่านประธานาธิบดี สามารถกลับมาอย่างปลอดภัย หล่อนได้แต่ขอโทษขอโพย ที่เป็นต้นเหตุ ทําให้เมียผมไปเจอกับอันตราย เกือบเอาชีวิตไม่รอดผมมองเห็นเมียอุ้มลูก ในอ้อมแขนหลังให้กําเนิดฮันเตอร์ ไม่นาน แกยังนอนหลับสนิทหลังจากได้ กินนมแม่ ซึ่งตอนนี้ยังคงนอนหลับด้วยความเหนื่อย

ผมแอบเข้ามาเยี่ยมเมีย ในห้องนอน ซึ่งตอนนี้เป็นคราวของผม ที่ต้องมาดูแล ลีออน แต่ลูกน้อยของผมตอนนี้ โตเป็นหนุ่ม แกยิ่งโตยิ่งเหมือนแม่ มากกว่าผม และตอนนี้แกได้กลับมาอยู่กับพ่อแม่ อย่างเป็นทางการ แต่แกก็ห่วง เพื่อนอีก 2 คน

'หนูรอดมาได้ไงเนี่ย?' ผมถามฮันเตอร์ ด้วยความเป็นห่วง เพราะ เจ้าอัมเบรลล่า คงไม่ยอมปล่อยใครง่ายๆ

'น้าเอด้า แอบช่วยผม' ฮันเตอร์ตอบไปตามความจริง ซึ่ง เอด้าวอง เคยช่วยเมียผมหลายครั้ง แต่ด้วยความที่ลูกชายผม หน้าตาเหมือนเมียผม มาก นางเลยแอบๆ ช่วยลูกผม ตอนที่พวกนั้นเผลอ แต่ทว่า เจค กับแอชลี่ย์ ไม่ได้โชคดีเสมอ พวกเขายังไม่ถูกปล่อยตัว ลูกชายผมรีบโผเข้ามากอด ผมกับเมียทันที

'หนูรอดมาได้ก็ดีแล้วลูก' เมียผมยังคงกอด ลูกชายผม ด้วยความเป็นห่วง และจับตัวลูกผม

'แม่ฮะ แล้วพี่เจค กับพี่แอชลี่ย์ละฮะ'

'เจค?' ลีออนหันมามองหน้าผม

'เจค มูลเลอร์ ลูกชายของ อัลเบิร์ต เวสเคอร์น่ะเหรอ หมอนั่นมันมีภูมิต้านทาน ทีไวรัส และองค์กร อัมเบรลล่า ต้องการเลือกเขา เอาไว้เป็นวัคซีน' ผมรีบอธิบายทันที แต่เมียผมพอจะรู้เรื่อง เพราะเมียเป็นสายสืบ ของรัฐบาล

Resident Evil แฟนฟิค คู่ Leon K. X Chris R.

Hu

เรื่องนี้เป็นเพียง แฟนฟิคชั่น ไรเตอร์แต่งขึ้นเองโดยไม่แสวงผลกําไร

ผมชื่อ ฮันเตอร์ เรดฟีล เคนนีดี้ พ่อผมเป็นทหาร และแม่ทํางานเป็นเจ้าหน้าที่ สายลับ แม่ท้องผมตอนที่ออกไปทําภารกิจ ช่วยลูกสาวประธานาธิปบดี ที่ถูกลักพาตัวไป จากหมู่บ้านที่ติดเชื้อ แต่พ่อไม่เห็นด้วย เพราะแม่อุ้มท้องผมอยู่ ตอนแรกแม่ตกใจ คิดว่าตัวเองติดเชื้อไวรัส เลยไปหาหมอ เพราะแม่มีอาการแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้กลิ่นอาหาร แม่จะเกิดอาการ คลื่นเหียน และบางครั้งรู้สึกวิงเวียนศรีษะ ตอนนั่งรถ เพื่อเดินทางไปที่หมู่บ้าน

แต่ด้วยความไม่แน่ใจ แม่ตัดสินใจไปหาหมอ เพื่อตรวจเช็คสุขภาพ ผลปรากฎออกมาว่า แม่ไม่ได้ติดเชื้อ จากภารกิจของรัฐบาล แต่แม่ท้อง 4 เดือน ตอนนั้นอาการแพ้ท้องเริ่มจะหายไป แต่หน้าท้องของแม่ยังคงแบนราบเหมือนเดิม แม่ยังรักษาหุ่น นํ้าหนักก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นหลังให้กําเนิดผม

ปัจจุบันผมอายุ 15 ปี ตอนแรกผมอยากเป็นทหารเหมือนพ่อผม คริส เรดฟีล แต่แม่ไม่เห็นด้วย เพราะตอนไป หมู่บ้านที่ติดเชื้อ ตอนนั้นแม่ผมก็โดนไปด้วย ผมเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด เพราะตอนนั้นผมยังอยู่ในท้องแม่

'แกโชคดีนะ ฮันเตอร์ ที่รอดมาได้' เจค มุลเลอร์เอ่ยขึ้น ขณะที่เรากําลังจะยิงเจ้าซอมบี้ ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

'ยังดีที่แม่ฉัน หาวิธีรักษาได้ ก่อนที่จะสายเกินไป' ผมยังคงยิงเจ้าซอมบี้อยู่ เจค มุลเลอร์ เพื่อนสนิทของผม เขาไม่เคยพูดถึงบิดาของเขาเลย ผมอิจฉาเขาตรงที่เขามีภูมิคุ้มกันโรคไวรัส ที พ่อของเขาคือ อัลเบิรต์ เวลเคอร์

'นายดูเหมือน เจ้าหน้าที่ ลีออน สก็อต เคเนดี้มากเลยนะ ฮันเตอร์'

'เจ้าหน้าที่ ลีออนเป็นแม่ฉัน' ผมตอบ เจค ในขณะที่กําลังใช้ ศิลปะป้องกันตัว สู้กับซอมบี้ ตอนนี้แม่อยู่กับพ่อ ส่วนผมก็อยู่กับพี่เจค สู้เจ้าซอมบี้ และก็ไปช่วยพี่ แอชลี่ ครั้งล่าสุดที่ผมคุยกับแม่ ทางโทรศัพท์มือถือ แม่ผมบอกว่า ท่านประธานาธิปบดีเสียชีวิตแล้ว ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไร แต่ผมรู้ว่าท่านประธานาธิปบดี กลายเป็นซอมบี้ แต่ผมก็ไม่รู้รายละเอียดอะไร

'ฮันเตอร์ อยู่ไหนแล้วลูก' พ่อผม คริสรีบถามทันที ที่เห็นหน้าผม ผ่านทาง เครื่องมือสื่อสาร

'ผมอยู่กับพี่เจค และพี่ แอชลี่ย์ฮะพ่อ'

'แกรีบออกไปจากที่นั่น เดี๋ยวนี้เลยนะ ฮันเตอร์' แม่ผมรีบบอกทันที ต่อให้พ่อแม่ผมไม่มีเวลาดูแลผม แต่พวกท่านก็เป็นห่วงผม ผมเลือกที่จะมาอยู่ในหน่วยงานพิเศษก็เพราะอย่างนี้แหล่ะ พ่อผมสูญเสียลูกน้องไปหลายคน แม่ผมก็พอๆกัน ตอนทําภารกิจที่รัสเซีย

พ่อกับแม่ ตอนนี้อยู่ที่โรงแรม แห่งหนึ่งที่ประเทศยุโรป เป็นโรงแรมห้าดาว แม่คงไม่อยากมีลูกอีกคน เพราะภารกิจของพวกเขาล้วนเสี่ยงภัยอันตราย หลังจากที่แม่คลอดผม แม่ไม่อยากมีลูกอีกเลย แต่พ่อยังอยากมีอีก

'ฉันว่า เราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่แล้วล่ะ' ผมหันไปพูดกับพี่เจค ตอนนี้ผมยังเป็นเจ้าหน้าที่ เหมือนคุณแม่ แต่แม่ไม่เห็นด้วยกับการที่ผมเลือกทํางาน สายนี้เป็นหลัก

'ไหนๆฉันก็เล่าให้นายฟังเรื่องพ่อฉันแล้ว ทําไมนายไม่บอกฉันเรื่องพ่อแม่นายล่ะ' พี่เจคถามผม ผมเลยเริ่มเล่าให้ฟังเรื่องพ่อแม่ ซึ่งพ่อผม คริส เรดฟีลเป็นพี่ชายของอาแคลร์ ส่วนแม่ผม ลีออน สก็อต เคเนดี้ เป็นเจ้าหน้าที่ ชาวอเมริกัน ครั้งแรกที่พ่อแม่ผม พบเจอกัน พวกเขาดูแปลกๆ พ่อผมจูบแม่ ตอนเมาเหล้า ซึ่งแม่ผมตอนนั้นก็แสดงอาการแปลกๆ เหมือนกําลังจะปกปิดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็คือแม่ผมเป็นเกย์ แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจ ที่รู้ว่าพ่อแม่ผมเป็นพวกรักร่วมเพศ พี่เจค และพี่ แอชลี่ย์ ก็ไม่ได้ว่าอะไร

'ไม่เป็นไรหรอก ฮันเตอร์ อย่าคิดมากเลย แม่ของหนู อุตสาห์เสี่ยงชีวิตตัวเอง เพื่อช่วยพี่จาก หมู่บ้านที่ติดเชื้อ'

ใช่ แม่ยอมทําภารกิจนี้ โดยที่ตอนนั้นแม่ท้องผม 4 เดือน ต่อให้เป็นงานเสี่ยงอันตรายมากแค่ไหน แม่ผมก็ยอม เพราะเป็นหน้าที่ของแม่ที่ต้องช่วยพี่แอชลี่ย์ ออกมาจากพวกลัทธิบ้าบอนั่น ตอนนี้พ่อไม่ไว้ใจ ที่จะปล่อยให้แม่ออกไปเสี่ยงภัย เพียงลําพัง

'แม่นายนี่อึดนะ ขนาดอุ้มท้องนาย 4 เดือนยังกล้าออกไปเสี่ยง ภัย' พี่เจคพูด พวกเขารู้ว่าพ่อแม่ผมเป็นใคร เพราะน้าเอด้า วองบอกพวกเขาหมดทุกอย่าง ผมก็ไม่มีอะไรจะปิดบังอยู่แล้วล่ะ เพราะพ่อแม่ผมก็ยังเป็นห่วงผมอยู่ดี แต่ที่แปลกคือ น้าเอด้า วองยอมปล่อยผมไป แต่น้าเอด้า จับตัวพี่แอชลี่ย์ กับพี่เจค ส่วนผมน่ะเหรอ กลับไปหาพ่อแม่ ที่ อังกฤษ

'ฮันเตอร์ ไม่เป็นไรใช่มั๊ยลูก' ทันทีที่แม่เห็นผม แม่รีบเข้ามาจับตัวผม เช็คดูว่าผมไม่เป็นอะไร ใช่ผมรอดตัวมาได้ อย่างหวุดหวิด พ่อผมนี่กอดผมแน่นมาก

'ผมบอกกี่ครั้งแล้วไง ลีออน อย่าให้ลูกไปทํางานเสี่ยงอันตรายอย่างนี้' พ่อผมหันไปเอ็ดแม่ ทันทีที่เราอยู่ไนห้องพักสวีท แม่ผมปรี๊ดทันที

'เอ๊ะ คริส มาโยนความผิดให้ฉันทําไม ฉันไม่ได้บังคับให้ลูก รับภารกิจนี้' ได้ทีแม่หันไปแว๊ดใส่พ่อ แต่มีเหรอว่าพ่อผมจะโมโห พ่อแค่หยอกแม่ เล่นๆ หลังเครียดจากงาน ผมไม่รู้หรอกนะ ว่า พี่เจค กับพี่แอชลี่ย์เป็นอย่างไรบ้าง รู้แต่ว่าตอนนี้ผมอยู่กับพ่อแม่ อย่างปลอดภัย

DMC fanfiction

ก่อนเอาเรื่องมาลง ไรขอบอกว่า ตัวละครในที่ฟิค ไม่ได้เป็นของไรท์นะ ผู้แต่งยืมเขามา และมีตัวละครตัวนึง ที่ไรท์แต่งแทรกเข้าไป อีกอย่างเรื่องนี้ เราจะให้เวอร์จิล ท้องโดยที่ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์ และ Nikklaus พยายามจะปกป้องพี่ชายของเขา เวอร์จิลเท่าที่เขาจะทําได้ แต่เขาก็รักพี่ชาย 2 คนเท่าเทียมกัน 

                  DMC fanfiction (Nikklaus Spada)

   ตัวละครตัวนี้ ไม่มีในเกมส์นะจ๊ะ ไรเตอร์แต่งแทรกขึ้นเอง แต่ตัวละคร ตัวอื่น ไรไปยืมเขามานะ และเอามาแต่งแนวของตัวเอง 

   
  ผมก็ไม่เคยรู้เรื่อง เกี่ยวกับพี่ชายฝาแฝดของผมหรอกนะครับ พี่เวอร์จิล กับพี่ดันเต เพราะผมโตที่ประเทศรัสเซีย สําเนียงภาษาอังกฤษของผม เลยออกแปร่งๆ แม่ผมเป็น แวมไพร์ กับนักเวทย์ แต่ผมมีสายเลือดของบิดาผม สปาดา อยู่ในตัว เหมือนพี่เวอร์จิล กับดังเต มารดาของผมก็คือ ทาเทียน่า อัลบาท๊อฟ หล่อนเป็นราชินีแวมไพร์ ที่มีอํานาจสูงสุด หล่อนสามารถออกมาเดินเล่นกลางแจ้งได้ พี่เวอร์จิล ไม่ค่อยถูกชะตากับ พี่ดังเต สาเหตุน่ะเหรอ ก็หลังจากสู้กับ มันดัส ตอนนั้นผมก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ผมโดนพี่เวอร์จิลด่าว่าเป็นลูกโสเภนี แต่ผมก็ไม่โทษพี่หรอกนะ เพราะราชาปีศาจ อย่าง สปาดา บางทีมีเมียได้หลายคน แต่ผมก็ยังรักพี่ชาย ฝาแฝดสองคนของผม ต่อให้ผมโดนด่าเจ็บๆแสบๆยังไง ผมก็รับได้นะ 

ผมไม่ห่วงตัวเองหรอก ผมห่วงแต่ลูกในท้องเวอร์จิล ซึ่งก็คือหลายชายของผม เนโร แต่พี่เวอร์จิลตั้งครรภ์ โดยที่ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับใคร ก่อนที่พี่เวอร์จิลจะตามหา พี่ดังเต จนเจอ ซึ่งก็นานมาก แต่ผมก็ยังเป็นห่วงพี่ดังเต กับพี่เวอร์จิลอยู่ดี ต่อให้ผมไม่เห็นด้วยที่พี่ชายฝาแฝดจะมาทะเลาะกัน เพียงเพราะพี่แคท ก็ตาม แต่การที่ผมเห็นพี่ชาย ฝาแฝดร่วมมือกันต่อสู้กับ ตาลุงมันดัส ผมก็ปลื้มนะ เพราะผมก็ได้ร่วมกันกับพี่ชาย ในกลุ่ม ผมพยายามจะปกป้องพี่เวอร์จิล เพราะพี่เวอร์จิลกําลังตั้งครรภ์ น้องเนโรอยู่ ผมเลยทําหน้าที่ปกป้องพี่เวอร์จิล อย่างสุดความสามารถ ผมก็ไม่รู้ว่าพี่เวอร์จิลอยู่ดีๆท้องได้ไง ทั้งๆที่พี่เวอร์จิล ไม่ได้มีสัมพันธ์สวาทกับใคร แต่พอพี่เวอร์จิลตื่นขึ้นมาตอนเช้า หลังจากที่มันดัส ได้ขึ้นมาเป็น นายกรัฐมนตรี ตอนนั้นพี่เวอร์จิล ก็ตั้งครรภ์ 

   

   ลูกคนนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ เพราะแกเกิดจากเวทย์มนตร์ หรือพลังอะไรบางอย่างไปเสกเด็กทารก ในท้องพี่เวอร์จิล แต่มันดัส มันดันเสือกรู้ เพราะพี่แคท ดันปากโป้ง พูดถึงเจ้าทารกน้อยในท้อง พี่เวอร์จิล ผมเห็นพี่เวอร์จิลหน้าซีดผืดทันที ที่เห็น ภาพจอมอนิเตอร์ 

‘พี่เวอร์จิล ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องพี่เองฮะ’ ผมพยายามจะปลอบใจพี่ เวอร์จิล แต่เขาดูกังวลยังไงก็ไม่รู้ 

‘ทําไงดีฮะพี่ดันเต ตาลุงมันดัสดันรู้ ว่าพี่เวอร์จิลท้อง’ ผมจ้องมอง หน้าจอมอนิเตอร์

‘ดูเหมือนพี่ต้องไปตามล่า ลิลิธ มาเพื่อแลกตัวกับพี่แคท’ พี่ดันเตเอ่ยขึ้น ‘มันเป็นวิธีเดียวที่จะทําให้ พี่เวอร์จิลปลอดภัย’ 

‘งั้นระหว่างตอนที่พี่ดันเต ออกไปจัดการกับลิลิธ ผมก็จะอยู่นี่ ดูแลพี่เวอร์จิล’ ผมรีบอาสาเป็น องคลักษณ ปกป้องพี่เวอร์จิล และหลานชายของผม ที่ยังไม่ลืมตาดูโลก 

‘นายไว้ใจ Nikklaus ได้ เขาเป็นน้องชายของเรา’ พี่ดันเต กําลังปรึกษากันกับ พี่เวอร์จิล ก่อนจะออกตามล่า ลิลิธ ส่วนผมน่ะเหรอ ก็คอยดูแล พี่เวอร์จิล สาเหตุน่ะเหรอ เพราะนังลิลิธมันท้องลูกของมันดัส พี่ดันเตรู้เพราะไปเจอกับปีศาจ อีกตนที่ต่างมิติ เขาแอบบอกความลับของหมอนั่น และก็ได้ผล เพราะพี่ดันเต ต้องการกําจัดหมอนี่อยู่แล้ว 

‘แน่ใจนะว่ามันจะได้ผล?’ พี่เวอร์จิลถาม พี่ดันเต แต่พี่ดันเต ยืนยันว่าจะจัดการกับนังนั่น เพื่อแลกตัวกับพี่แคท และผมก็ไม่ขัด เพื่อความปลอดภัยของพี่เวอร์จิล และหลานชายของผม ผมเลยยอม และขณะที่พี่ดันเตออกไปตามล่า นังลิลิธ พี่เวอร์จิลยังคงวุ่นวายกับภารกิจต่อจากนี้ ซึ่งผมอาสา จะทําแทนให้ 

‘Nikklaus พี่จัดการเองได้ ไม่ต้องห่วง’ พี่เวอร์จิลยังคงห่วงภารกิจสําคัญ

‘แต่พี่เวอร์จิล พี่กําลังท้องกําลังใส้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะนะ’ ผมหันไปมองพี่เวอร์จิล มือขวาของเขาแตะที่หน้าท้องแบนราบ ผมสังเกตุเห็นดวงไฟเรืองแสง ในท้องพี่เวอร์จิล และเห็นเป็นรูปเจ้าทารกตัวน้อย ที่นอนขดตัวอยู่ข้างใน แต่ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าเป็นหลานชายของผม เนโร เพราะพี่เวอร์จิลยังไม่คิดชื่อลูก พี่เขากําลังวุ่นอยู่กับภารกิจสําคัญ ซึ่งตอนนี้พี่ดันเต ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยพี่แคท แต่ผมน่ะเหรอ ก็ยังคงช่วยพี่เวอร์จิล เรื่องแฮ็กระบบ รักษาความปลอดภัยของ มันดัส บางทีผมก็กวนประสาทเขา ด้วยการถอดกางเกง ส่ายตูดไปมา โชว์หน้าจอมอนิเตอร์ ตอนที่เห็น ตาลุงมันดัส จากอีกฝั่ง หลังพี่ดันเต ขู่หมายเอาชีวิตลูกของ มันดัส 

‘หนอย แก ไอ้เด็กเปรต คราวนี้มึงเจอดีแน่ Nikklaus’ 

 ผมกลับหัวเราะ และทําหน้าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ มันดัส นั่นยิ่งยั่วะโมโหมันหนักกว่าเก่า พี่ชายฝาแฝดผมสองคน ดันเต กับเวอร์จิลนั่งหัวเราะด้วยความสะใจ 

‘อย่าไปกวนประสาทมันมากนัก เดี๋ยวพี่แคทจะไม่รอดกลับมานะ’ พี่ดันเตเอ่ยขึ้น แต่พี่เวอร์จิล ไม่ค่อยแคร์ พี่แคทมากเท่าพี่ ดันเต พี่เขาเพียงแต่ช่วยพี่แคทจากเหล่าปีศาจ และให้ที่อยู่พี่แคท 

Fang

                         Fang 

 หลังจาก 10 ปีผ่านไป ผมเริ่มโตเป็นหนุ่ม อายุประมาณ 16 ปี และเพิ่งได้เข้าเรียนครั้งแรกที่ฮ่องกง แต่ผมก็ยังเรียนศิลปการต่อสู้ กังฟู ยูโด จูจิสึ และก็ได้เรียนยิงปืน ตอนนีิผมอาศัยอยู่กับ แม่ของผม เฟยหลง และพ่อของผม มาจิมะ เคย์จิ เพื่อนของลุงอาซามิ ริวอิจิ ล่าสุดผมเพิ่งได้ข่าวว่าพวกเขามีลูกชาย 1 คน อาซามิ เรียวสุเกะ อาศัยอยู่ที่ ญี่ปุ่น โตเกียว เรียวสุเกะมีใบหน้าเหมือนบิดาของเขามากๆ แต่เราก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก เนื่องจากแม่ของผม ไม่ค่อยถูกชะตากับ ลุงอาซามิ แต่ลุงอาซามิ ไม่ได้รักแม่ เขาช่วยแม่เพราะสงสาร 

   ผมไม่ค่อยชอบ ลุงหยางซิ่ว หลังจากที่รู้ว่าเขาทํากับ แม่ผมได้เลวร้ายมากๆ ทั้งที่เป็นพี่ชายบุญธรรม แต่ลุงหยางซิ่วกลับไม่ได้รักแม่เลย เขาอิจฉาแม่มาแต่ไหนแต่ไร และลุงของผมหลังจากที่ฆ่าคุณตา หลิว ต้า หลิน ลุงก็แอบหนี ไปกบด่านอยู่ไต้หวัน แม่ไม่ได้บอกว่าลุงผมเปลี่ยนไปในทางไหน แต่ผมก็พอรู้เรื่องจากพี่เต๋า

‘พี่เต๋า พี่ไม่ควรพูดเรื่องนี้นะ แม่ผมรักพี่มาก ไม่อยากให้พี่เจอเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น’ ผมยังคงพูดกับพี่เต๋า ด้วยความเป็นห่วง 

‘พี่ก็ไม่นึกว่า ลุงหยางซิ่ว จะเป็นพ่อแท้ๆ ของพี่’ พี่เต๋าเอ่ยขึ้น แต่มันก็หลายปีก่อนที่ผมจะเกิด แม่ต้องเจอเรื่องร้ายๆ เหล่านี้ด้วยตัวของแม่เอง พอฟังแล้วก็รู้สึกสงสารแม่ ผมไม่แปลกใจเลยที่แม่จะมอบความรัก ความอบอุ่นให้ผม เพราะแม่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากคุณตา ที่เป็นทั้งพ่อแท้ๆ และบิดาบุญธรรม 

‘น้องฟาง หนูยิ่งโตยิ่งสวย’ พี่เต๋าเอ่ยขึ้น ขณะที่กําลัง นั่งถูหลังให้ผม ผมได้แต่แอบเหลือบตา มองพี่เต๋า ‘ผิวสวยเหมือนแม่หนูเลย’ 

   ผมเริ่มหน้าแดงนิดๆ เมื่อตอนผมเด็กๆ คนมักจะนึกว่าผมเป็นเด็กผู้หญิง แต่จริงๆแล้วผมเป็นผู้ชาย ผมยังคงนั่งมองดูเรือนร่างของตัวเอง เพรียวเหมือนแม่ ผมดูไม่เหมือนพ่อแท้ๆของผมเลยด้วยซํ้า แม่ก็ไม่เคยพูดถึง พ่อแท้ๆของผม เพราะเป็นเรื่องในอดีต แม่ทําเป็นว่าไม่ค่อยใส่ใจ แต่กลับได้สามีใหม่ ผู้ชายที่ยืนเคียงข้างแม่ พี่เต๋าก็รู้ว่าใครเป็นบิดาแท้ๆของผม แม่ผมเป็นหัวหน้าแก๊งค์ คนจีน จากมังกรขาว และก็เป็นหัวหน้า พวกไป๋เส๋อ กับ ไบชี ซึ่งเกี่ยวกับพวกยาผิดกฎหมาย แม่ไม่อยากให้ผมเข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้ เพราะแม่เคยเจอมาแล้ว และไม่อยากให้ผมต้องมาเจอชะตากรรมอย่างเขา 

‘น้องฟาง ผมของน้องสวยมาก’ พี่เต๋าลูบเส้นผม ของผมที่ยาวถึงกลางหลัง และใช้นํ้ามันทา ที่เส้นผม เหมือนที่เคยทําผมให้แม่ ตอนนั้นผมสวมเสื้อคลุมหลังขึ้นมาจากอ่างแช่นํ้า พี่เต๋ายังคงลูบไล้เส้นผม ของผม โดยที่ผมยังไม่รู้ตัว ผมจ้องมองตัวเองในกระจก เห็นเงาใบหน้าของผม ที่ดูเหมือนผู้หญิง มากกว่าผู้ชาย และเรือนร่างบอบบาง ของตัวเอง มือของพี่เต๋าที่หยาบกร้านกําลังลูบไล้ บนบ่าผม ‘น้องฟางพี่ขอนวดไหล่ให้นะ’ 

‘แม่จะกลับจากญี่ปุ่นเมื่อไหร่ฮะ?’ 

‘อีกไม่นานจ๊ะ น้องฟาง แม่ไปทําธุระกับพ่อนะจ๊ะ หนูอยู่ที่ฮ่องกง พี่จะดูแลหนูอย่างดี พี่สัญญากับแม่แล้ว’ พี่เต๋าเอ่ยขึ้น เขายังคงทําหน้าที่ ชงชาให้แม่ เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน และเขาจะรู้ว่าแม่ชอบชารสชาติแบบไหน บางครั้งแม่มักจะใช้เวลาตรวจเช็คงาน ผ่านทางแท็ปเล็ต โดยที่ผมมักจะนั่งตักแม่ตอนเด็กๆ แม่ไม่เคยรําคาญผม เขามักจะให้ผมมานั่งบนตัก ตอนที่เขาอยู่ในห้องทํางาน นับวัน พี่เต๋าเริ่มใกล้ชิดกับผม บางครั้งเรามักจะสนิทสนมกัน พี่เต๋าอายุ 20 ส่วนผมก็อายุ 16 ปี เราสองคนอายุห่างกันหลายปี 

‘น้องฟางอยากไปไหนมั๊ย พี่จะพาน้องไปกับพี่ ด้วยกันสองต่อสอง’ พี่เต๋าเอ่ยขึ้น ก่อนพาผม นั่งซ้อนมอเตอร์ไซท์ ไปนั่ง กินอาหารริมทาง ที่ฮ่องกง และนั่น ทําให้ผมได้พบเจอกับ นิโคลัส อัลบาตอฟ หลานชายของ มิคาอิล เขาดูเหมือนคุณอาของเขา มากๆ ทั้งที่ใบหน้าหล่อเหล่า ตาสีฟ้านํ้าทะเล และผิวขาว เขาขี่มอเตอร์ไซท์ดูกาติ สีดํา 

‘ว่าไงจ๊ะน้องสาว มานั่งทานข้าวกับใครจ๊ะ?’ นิโคลัสเอ่ยขึ้น พร้อมกับจ้องมองผมราวกับจะประมูลราคา ใช่สินะ ผมหน้าเหมือนผู้หญิง ‘เเหมๆ น้องสาวคนนี้ หน้าตาสะสวยซะด้วยสิ มานั่งกับพี่มั๊ยจ๊ะ’ ยูริ เอ่ยขึ้น เขากําลังจะมาโอบเอวผม ไว้ในอ้อมแขน ผมดิ้นพร้อมกับจ้องหน้าเขาราวกับจะเอาเรื่อง 

‘เฮ้ยอย่าเล่นตัว สิจ๊ะคนสวย’ นิโคลัส ทําเสียงยียวน กวนประสาท ก่อนจะก้มลงประกบจูบปากผม แต่มีเหรอผมจะยอม ผมเลยเม้มปาก ไม่ยอมให้เขาจูบ นิโคลัสเลยซุกซอกคอผม นั่นทําให้ผมเงยหน้าขึ้น ปล่อยให้เขาทํากับร่างกายผม ตามใจชอบ

‘เฮ้ยปล่อย น้องฟางเดี๋ยวนี้นะ’ พี่เต๋าพยายามจะเข้ามาปกป้องผม ตอนนั้นแหล่ะ ที่ผมเริ่มใช้ วิชาศิลปะป้องกันตัว ตอนที่เขาเผลอ แต่นิโคลัส ยังไม่หยุด ‘แหม แม่สาวคนสวย อย่าเล่นตัวให้มากเลย ยอมเป็นเมียพี่หน่อยสิจ๊ะ’ 

ได้ทีผมสะบัดตัวหลุดออกมา และใช้วิชากังฟูที่แม่สอน มาใช้ทันที ด้วยการเตะปลายคาง อย่างรวดเร็ว และก็มีเสียงหัก กระดูกต่อ นิโคลัสรู้ทัน เลยแอบหนีมา ไม่งั้นคงได้เจ็บตัวเหมือนเพื่อนๆ ของเขา แต่ใบหน้าของเขายังคงยิ้ม เขาไม่เคยเกรงกลัวอะไร นิสัยเหมือนอาเขาไม่มีผิด 

‘เจ้าเด็กนั่นนับวัน มันชักจะแผงฤทธิ์เหมือนแม่มันทุกที’ หนึ่งในเเก๊งค์ เด็กแว้นเอ่ยขึ้น แต่มันไม่คิดจะรั้งร่างผม 

‘น้องฟางไม่เป็นไรนะครับ’ พี่เต๋ายังรู้สึกผิด ที่ทําให้ผมไปเจอคนพวกนั้น ขณะที่พวกเราเดินทางกลับ คฤหาสถ์หลังใหญ่ 

‘ไม่เป็นไรหรอกฮะ พี่เต๋า’ ผมยังนอนซบบนแผ่นอก กว้างของพี่เต๋า โดยที่ท่อนแขนกํายําของพี่เต๋าโอบกอดร่าง เพรียวของผมไว้ในอ้อมกอด ขณะที่เรานอนกกกอดกัน ในอ้อมแขน ผมกลับรู้สึกอบอุ่น ราวกับเขาต้องการจะปกป้องผม จากอันตราย ‘พี่จะปกป้องหนู เหมือนที่แม่หนู ปกป้องพี่ พี่จะไม่ให้ใครทําร้ายหนู’ ผมนอนหลับในอ้อมแขนพี่เต๋า ปรกติผมไม่ยอมให้ใครเข้าห้องแต่เพราะผมไว้ใจพี่เต๋า ผมเลยยอม อีกอย่างผมขี้เหงา เวลาที่อยู่กับพี่เต๋าผมรู้สึกอบอุ่น 

White Lotus (Viewfinder fanfiction)

                             Fei Long 

หมายเหตุ เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น เป็นตอนต่อ ของ เฟยหลงหลังกลับ จากภารกิจลับที่ใต้หวัน เดินทางกลับฮ่องกง ด้วยกันกับ เต๋า แต่ก่อนกลับเขาได้ร่วมรัก กับยิป โดยที่เขาก็ไม่นึกมาก่อนว่า ตัวเองจะตั้งครรภ์ บุตรชายของยิป หลังเดินทางกลับมาฮ่องกง กับเต๋า แต่ตอนนั้นเขาก็ได้พบรักกับ เจ้าพ่อมาเฟีย หนุ่มใหญ่ วัย 40 จากญี่ปุ่น มาจิมะ เคย์จิ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของ อาซามิ ริวอิจิ 

ปล เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่นนะจ๊ะ ไรเตอร์แต่งสนุกๆ ไม่แสวงผลกําไร 

    หลังเดินทางกลับฮ่องกง 3-4 เดือน ผมเริ่มมีอาการแพ้ท้อง อย่างหนัก นั่นคงเกิดขึ้นหลังจากที่ผม มีเซ็กส์กับ ยิป ตอนอยู่ใต้หวัน ทั้งๆที่เราสองคน ต่างแยกย้ายกันไป และผมก็ได้พบเจอกับ เจ้าพ่อมาเฟียแดนปลาดิบ มาจิมะ เคย์จิ ก่อนที่เราสองคนจะได้แต่งงานกัน 

    สําหรับอากิฮิโตะน่ะเหรอ รายนั้นเริ่มขาดการติดต่อไป อย่างยาวนาน จนกระทั่งมาเจอกันอีกครั้ง ก็ตอนที่ผมกําลังท้อง 6 เดือน 

‘เฟย นายหุ่นยังเพรียวเหมือนเดิมเลยนะ ขนาดท้อง 6 เดือน ว่าแต่ใครเป็นพ่อเด็กล่ะ?’ อากิฮิโตะ ถาม แต่ผมไม่ต้องการจะรื้อฟื้น ความทรงจําในอดีต เลยบอกปัดๆ ไปว่าเป็นลูกของ มาจิมะ เคย์จิ สามีคนปัจจุบัน ซึ่งเขาก็ยังอาศัยอยู่ที่ฮ่องกง ในบ้านของ บิดาบุญธรรม หลิว ต้า หลิน ซึ่งผมมักจะไปเคารพ ศพของท่านทุกครั้งที่เดินทางกลับ ฮ่องกง ผมยังคงสบมชุดคลุมท้องตอนอยู่บ้าน ไม่ค่อย อยากออกไปไหน 

‘อ่าวเหรอ ก็ดีสิเฟย ว่าแต่กําหนดคลอดเมื่อไหร่’ นั่นว่าแล้วเชียว ว่าหมอนี่ต้องตื่นเต้น สงสัยคงต้องเอาเรื่องนี้ไปบอก อาซามิ ริวอิจิแน่ๆ 

คิดว่าคงใกล้แล้วล่ะ ว่าแต่งานไปถึงไหนแล้วล่ะ อากิฮิโตะ?’ 

‘ก็เรื่อยๆ อ่ะครับ แล้วน้องเต๋าสบายดีมั๊ยครับ’ 

‘เต๋าเหรอ’ นั่นทําให้ผมย้อนนึกถึง ตอนอยู่ไต้หวัน แกเจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะ พ่อแท้ๆของแกคิดอะไรของเขานะ ถึงกับจะทําร้าย ลูกแท้ๆของตัวเอง หยางซิ่ว ซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆ ของ หลิว ต้า หลิน ดันฆ่าบิดาของเขาเอง 

‘เฟย ไม่เป็นไรนะ?’ 

‘ไม่มีอะไรหรอก’ ผมพยายามจะปิดบัง เรื่องส่วนตัว เพราะคงไม่มีใครอยากเอาเรื่องไม่ดีมาพูดหรอก ผมจ้องมองดูภาพ อุนตร้าซาว เห็นเจ้าทารก ตัวน้อยๆในภาพถ่าย ขาวดํา เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา มีศรีษะ แขนขาทั้ง สองข้าง ก่อนที่ผมจะตั้งครรภ์ ตอนอยู่ฮ่องกง ตอนนั้น ฝันถึงบิดาบุญธรรม มาเข้าฝัน แต่พอ ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ก็เริ่มมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก 

‘ท่านเฟยหลง เป็นอะไรมากมั๊ยครับ’ เต๋าถามด้วยความเป็นห่วง แต่แกไม่ได้ เข้ามาพยุงตัว เหมือนทุกครั้ง แกลองเอามือไปอังหน้าผาก ‘ไม่มีไข้นี่นา’ 

‘ฉันสบายดี เต๋า’ ผมปฏิเสธ ก่อนจะค่อยๆลุก ขึ้นจากพื้น และเดินกลับไปนอนบนเตียง รู้สึกไม่ค่อยอยากกินข้าว เพราะทุกครั้งที่ได้กลิ่นอาหาร มักมีอาการคลื่นไส้ พะอืดพะอม จนต้องวิ่งเข้าห้องนํ้า อาเจียนออกมา 

‘ผมว่าท่านเฟยน่าจะไปหาหมอนะครับ’ เต๋ายังคงเป็นห่วงผม อย่าเดิม แต่แกก็ไม่ค่อยพูดมากเหมือนเมื่อก่อน ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไรมาก เลยลองไปหาหมอ แต่พอหลังจากนั้นผมตกใจแทบช็อค เพราะไม่นึกว่าตัวเอง จะตั้งครรภ์ บุตรชายของ ยิป เพราะยิปเลือกที่จะออกจากองค์กร นี้ เขาไม่ทํางานให้กับ อาซามิ และเขาก็ไม่เลือกที่จะกลับฮ่องกง แต่ตอนนี้เราก็ขาดการติดต่อ หลังเหตุการณ์นั้น ป่านนี้แผลที่ไหล่ซ้ายของ นายคงหายดีแล้วสินะ แต่ที่ผมห่วงคือ ลูกชายของผมจะรู้มั๊ยนะ ว่าใครเป็นพ่อแท้ๆ ของแก สามีคนปัจจุบันของผมก็ไม่ใช่คนไม่ดี เขาคอยดูแลผมอย่างดี พอรู้ว่าผมมีอาการแพ้ท้อง เขาก็มักจะคอยเอาใจใส่ บางครั้งก็พาไปแนะนําให้คน ในครอบครัวรู้จัก 

‘เคย์จิ ฉันว่านายน่าจะหาคนที่ดีกว่านี้ได้นะ’ อาซามิเอ่ยขึ้น เขาคงมองผมเป็นศัตรูอยู่มั้ง 

‘ไม่เป็นไรหรอก อาซามิ ฉันชอบเฟยหลง มาแต่ไหนแต่ไรเเล้วล่ะ’ มาจิมะ เคย์จิ เอ่ยขึ้นและหันมามองหน้าผม ตอนนี้อาการแพ้ท้องเริ่มจะค่อยๆดีขึ้นมาบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้นํ้าหนักขึ้น หุ่นยังเหมือนเดิม เขาเอื้อมมือมา โอบเอวบางของผม ระหว่างที่เราเดินทางกลับบ้าน 

‘เต๋า เฟยหลงอาการดีขึ้นมากมั๊ย?’ เคย์จิถามเต๋าด้วยความเป็นห่วง 

‘ก็ดีขึ้นบ้างครับ อีกไม่นานคงได้อุ้มน้องแล้วล่ะครับ’ เต๋ารายงานอย่างละเอียด หลังจากที่ผมกลับจากโรงพยาบาล มานอนพักผ่อนที่บ้าน ยิปจะรู้มั๊ยนะ ว่าเขากําลังจะได้เป็นพ่อในอีกไม่นาน 

  Fic FFXV (Tylor) 

                 Fic FFXV (Tylor)

         สาเหตุที่พี่คลาว รับผมมาอุปการะนั่นคงเป็นเพราะ ผมเป็นบุตรชายของ Zacกับเซฟิรอธ ก่อนหน้านี้ พี่คลาวบอกผมว่า เซฟิรอธเป็นคนรักของ Zacก่อนที่มารดาของผม เซฟิเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หลังจากที่เขารู้ความจริง ว่าเขาเป็นมนุษย์ทดลอง ตอนนั้นเขาท้องผม ซึ่งเป็นบุตรของ เซฟิรอธ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะดูเยือกเย็น จากรูปลักษณ์ภายนอก แต่เขาก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของ Zacในท้องเขา 

     
   เซฟิรอธไม่รู้มาก่อนว่า เขาสามารถตั้งครรภ์ได้หลังจากที่ มีสัมพันธ์สวาทกับZac แต่พอเขาได้รู้ความจริงว่า มารดาของเขาคือ เจนีวา และหล่อนเป็นมนุษย์ทดลอง เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มารดาที่ผมมักจะคิดว่า เป็นคนดีกลับทําร้ายจิตใจบิดาผม และพี่คลาว แต่พี่คลาวไม่เปลี่ยนไป เขายังรักและคอยดูแลผม 

‘แม่จ๋า’ ผมส่งกระแสจิตสื่อสารกับ เซฟิรอธ สาเหตุที่ผมเรียกเขาว่าแม่เพราะเขา อุ้มท้องผม 9 เดือนก่อนคลอดผม ที่หมู่บ้านของ น้าทิฟ่า สุดท้ายเขากลับฆาตกรรม ผู้คนในหมู่บ้าน และเผาหมู่บ้านของทิฟ่า โชคดีที่ Zac บิดาของผม กับพี่คลาว ช่วยชีวิตผมไว้ จากมารดาของผม ถึงแม้ว่าเซฟิรอธจะเปลี่ยนไปเป็นฆาตกรเลือดเย็น แต่เขาก็ไม่คิดที่จะ ฆาตกรรมผม 

‘นายไม่เป็นไรนะ ไทเลอร์’ พี่คลาวกระซิบบอกผม ขณะที่พ่อผม Zacวางพี่คลาวนั่งที่พื้น และมีดาบยักษ์บังไว้ ส่วนเขาได้ไปจัดการแม่ของผม ที่อยู่ในห้องแลบ เขาได้ฆาตกรรม บิดาของน้าทิฟ่า ตอนนั้นน้าทิฟ่าหยิบดาบขึ้นมา จะทําร้ายแม่ข้า แต่ทว่าตอนนั้นมารดาของข้ามีพลัง อํานาจมากกว่า เขาใช้ดาบฟันน้าทิฟ่าและโยนน้าทิฟ่า ลงบันได นางไม่สามารถทนพิษบาดแผลได้ เลยเสียชีวิต แต่ถึงแม้ว่า มารดาของข้า จะหมดรักบิดาของผมก็จริง แต่เขาก็ยังมีความห่วงใยผมอยู่ เพราะผมมีใบหน้าเหมือน เซฟิรอธ มารดาของข้า ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ทดลอง แต่เขามียีนส์พิเศษ จากจานีวา ก็คือเขาสามารถตั้งครรภ์ได้ 

‘พี่ดีใจ ที่รู้ว่าหนูรอดมาได้จากอันตราย’ พี่คลาวเอ่ยขึ้น ‘พ่อของหนู แองจีลต้องการให้พี่ปกป้องหนูจากอันตรายนะลูก’ 

  ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่คลาวยังรักผม ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่าเขา กําจัดแม่ผม แต่เขาก็ยังคงเอ็นดูผมเหมือนน้องชาย ผมขาดทั้งพ่อและแม่ แต่ก็ยังได้รับความรัก ความอบอุ่นจากพี่คลาว 

  พี่คลาวบอกว่าแม่เปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่แม่รู้ว่าตัวเองเป็นมนุษย์ทดลองจากแลบ และยายของผมคือเจนีวา แต่ร่างหล่อนปราศจากศรีษะ เพราะแม่ไช้ดาบตัดหัวยายผม ในห้องแลบ ตอนนั้นพี่คลาวาอกว่าเขาสู้กับแม่ เพราะแม่กลายเป็นคนละคน และแม่ต้องการที่จะครอบครองโลกมนุษย์ นี่เป็นโลกด้านมืดของแม่ แต่พ่อผมพยายามที่จะปกป้องผมจากแม่ เพราะเขาไม่อยากให้ผมกลายเป็นฆาตกร 

ปล เรื่องนี้เป็นแนว วายนะจ๊ะ กะจะจับคู่ เซฟิรอธ กับZac 555